Selam Olsun

gökkalemi ile çizildi zaman

bir mavi kucakta,

bir düşevinde

 

kaç kuşa özgürlük taktılar, unuttu uçmayı

aramıza çok şehirler girdi, çok caddeler

içinin karanlığını sokağa kusan evler

kalındı dünyanın kitabı

camdan bir laleydi zaman

yerle gök arası

meltem dokundu ona yağmur elleriyle

ne kolaydı kırılması

 

bir tatlı muhabbetti ağzımızın içinde

yutkunduğumuz

geciktin o çok planlı rastgelişe

burası ne böldü bizi ne tamamladı

 

ve usta cerrah dokundu sol yanımıza

ne kederli bi geçişti

bir zerreydi her yolculuğun başı

 

bu uçmak, bu konmak

bu çarpışmadan vurulmak ölüme

ah ki susmak en acı

bin katmerli yeryüzü beşiği, serilmişiz, uyanık gibi uyuruz yüzyıllar

bak bütün bahçeler örtmüş kapısını

dili kilit gülsuyu dağıtılan avuçlar

uzağımıza durmuş

süt buğusu kazıdığımız , dokuz taş oynadığımız

ceviz taşıdığımız birbirimize dallarından

göğüne yüzümüzü gömdüğümüz yazlar

Orada

öyle ki seninle arama sessizlik bile girmesin
kes zamanın kanatlarını, düşür avuçlarıma
talan sözün tarlası
bir silah sesi şakağımızda, tetiği çeker gibi hep aynı acı

hangi saçak saklayabilir bundan böyle
ıslanan onurumuzu, ne kadar sokulsak birbirimize
hiçbir karanlık susturamadı dağılmış ağzımızı
kaldık öylece
gömleğimizde yarım kalmış sigara tadı

yüzün sevgilim yüzün
yeşil bir elma büyür orada
gökyüzünü inlerken dudakların
bir buluta kesilir,
hep aynı karanlığı uğurlarım

ve koca dünyayı tek başına uyandırırım her sabah
gözlerine bakarak
kasığımda kırmızı lale titremesi, yanarım

Yağıyorum

aklım bir koyu orman

orada her şey seni düşünmeye kesilir

ipek bir yağmur kırışır yüzünde şehrin

kapının biri ağzını açıp bekler

ayaklarım suya değer

böyle kaç telaşın ipini çektim ağır ağır

topladım ne çok, dağıtmadan kendi yükümden

bi yerden seslendiler, duymadım

bi yerde unuttular, aramadım

dinlemediler

kaldırıp parmağımı kendimden söz aldım

dağılmıyor

aramızdaki bu çok konuşan kalabalık

kimin atlası bu sırtımda

kimin kuyusu, bağırdığım karanlığına

 

hangi kente gitsem

yorgun bir savaş sesi iniyor geceleri

yavrusuz analar kıvrılıyor uykuma

avuçlarımı sıkıyor ölü bir çocuğun bilyesi

en çok böyle zamanlarda utanıyorum birini özlemekten

ve söylemek,

ve koca bir çığlık olmak geçiyor içimden

sallayıp, dağıtmak evlerinizi

 

dünya bir kasıtlı cinayet

beni neyin kavgasında düşürdün anne

hala acıyor kalbim, elimi uzattığım bulutlar darmadağın

yağıyorum saydam, ince bir geceye

 

Acı Mavi

sen, kanımın geçtiği yer
bul en çıplağını sözlerimin
düş kurmaya gitmiş çocuklar salıncak ülkesine
yerini kimseye deme
sakın kardeşliğini gece ile sessizliğin
kanlı kaktüs uçuşmuş pencerenize uyurken en fenasını dünya denkleminin
ipek rüzgar sürülmüş alnına
sarın kuytusuna kalbimin, üşümeyelim


kaldırım kuşları uyku topluyor cadde boyu
yaslandıkça, yorgunluğu düşüyor ömrümün omuzlarına
uçurum açmışlar koynuna ölümün, düşmeyelim
bu yazgı, bu ağıt, bu dağların ateşli haykırışı
başımıza yaslanan bu ağrılı bekleyiş
gökte yer açmak için çocuk gülüşüne
iniyor türküler içinde acı mavi
avluda çıplak ayak sesi
gitmiyor ne yaptılarsa karanlık gelip örtene dek üstlerini

söz yağmura yağdı

sırtımdaymış, okşayınca bildim kanatlarım

özgürlüğüm kuş, vurulmuş ağzından

annemi alıp hızlandırmış zaman

gel de bilme kaç yaşındaydın

gökyüzünce ağlamış yüzünün ovasına bulutlar

sus,
kelimelerin altında bir büyük yorgunluk

biraz burada bekleyelim sessiz

çekip ağzımızın ipliğini bir küflü uykudan

zamana ağır geldi insan eti
kaldıramadı
yükü yüklenmeden omuzlarına
düştü yazı
söz yağmura yağdı

altımdan dünyayı aldılar

kağıttan korkuları bindirip denizlere

bir buzlu şarkı şakağımı yaktı


ellerinmiş, bildim dokununca
yalnızlığımı

Gökyüzü elinden alınmış uçurtma yalnızlığı

 

her şey senin ağzına bakıyordu
gecenin yıldız tozu ve bir mağara örtüsü sarıyordu omuzlarımı
ağrısı çok bir gül, dökülmeden az evveldi, durmuş ağzına bakıyordu
yapayalnız bir uyku dikilmişti karşıma, üşümeyişim upuzun
toprağın kızgın kumu gibi, oturmuş ayaklarımı ovuyordu taşlar
dibe batarken son nefeste uzanıp ağzını yakaladım, bir nefes
öpmek kusursuz bir düzende işledi nakışını

her şey senin ağzına bakıyordu
uyuşmuştu dünya ağzının kenarında
kırılmış bir suya gölge bırakıyordu avuçlarım
korku; kumral kedi, kıvrılmış çaresizliğini
şehir bir kibritin ucunda sallanıyordu

bu dönüşümsüz yara,
kesip atabilsem kangren aklımı
oturup ağzını izlemesem hani

kasığımda ince bir tül yırtılmıştı
ve hala aynı yarayı kanıyordum
sen aynı şehirden bir yabancı gibi geçerken
yüzün herhangi biriydi, duruyordu akşam boyu
ama ağzın tam da bildiğim mor sümbül kesiği
gözlerimin önünde çığlık çığlık yanıyordu

duvarlardı sırtıma yaslanan
ve hayat hala büyükleniyordu.

Yalnızlıklar yaptık

İşlemeyen bir yağmurdur artık buralarda

yağan ve dinen

sığmıyoruz bir yere

kentlerin kendinden büyük gürültüsünden

göğü büyütelim

mavimiz dar, düşümüz yorgun

ve sonra ziller yapalım kuş sesinden

bir mutlu ev

saksılara gömülen menekşelerden

o eski yazları hatırlayalım

kapı önünde bekleşilen

çekirdek akşamlarının

duygulu, ürkek ve cesur çocuklarını

kendimize yalnızlıklar yaptık

ne çok sevgiliden